7 November 1998

Zodra we de grens oversteken komen we in tecate, een nieuwe wereld. Er is veel volk op straat, veel muziek en ander lawaai. Zo anders dan Amerika, we hebben het gelijk naar onze zin. Heerlijke geuren van stalletjes, karretjes en winkeltjes kriebelen onze neus. Het komt goed uit omdat het meeste veel fiets calorien oplevert. Het is zondag en de straten zijn bevolkt met keurig geklede mensen, straat venters en alles er tussenin. Het verkeer is druk bij de plaatsen maar ertussen rijden we meestal alleen, met slechts enkele auto´s per uur. Ondanks de vele waarschuwingen rijden de meeste beschaafd, m.u.v. de buschauffeurs. Is bij ons de vrachtwagenchauffeur de king of the road hier is de buschauffeur keizer. We hebben enkele narrow escapes maar verder fietsen we probleemloos de ruim 1700 km over Baja nar la Paz. ONze spiegels zijn dan ook onmisbaar. Baja bestaat voornamelijk uit woestijn, riviertjes staan bijna allemaal droog en waar dat niet zo is, liggen de plaatsen als echte palmoases in het droge landschap. Het zuiden van Baja is wat groener vooral omdat het er ´s nachts vochtiger is. Het noorder wordt doorsneden door enkele flinke bergketens, welke meestal niet al te stijl zijn. Onderweg komen we door heel wonderlijke landschappen met een diversiteit aan cactussen, waarvan 75% uniek voor Baja is. Sommige soorten hebben wortelstelsels van wel 50 meter doorsnee. We zigzaggen van noord naar zuid over het schiereiland, waarbij we nu eens aan de pacifische kust komen en dan weer aan de zee van Cortez, die op sommige plaatsen onwaarschijnlijk helder en blauw is. Het is als een plaatje in een reisgids. We huren ook een keer een bootje in Bahia de Los Angeles waarmee we rondvaren in de gelijknamige baai. we genieten van Dolfijnen, roggen, pelicanen en een kolonie zeehonden. In Mulege kopen we een charmante duikbril en bijpassende snorkel waarmee we het leven onder de zeespiegel verkennen. Het is alsof je in een aquarium rondzwemt. Schitterende grote en kleine visjes in bonte kleuren. De kusten langs de zee van Cortez zijn steeds zeer bergachtig, aan de andere kant zijn deze meestal vlak. Dit ontaardt dan ook veelal in kaarsrechte wegen die soms meer dan 100 km geen bocht of kronkel hebben. Op deze trajecten vormt een bocht dan ook een gedenkwaardige gebeurtenis. Naarmate we verder zuidwaarts komen blijkt de sfeer steeds Mexicaanser te worden. Accomodatie wordt steeds goedkoper, soms zelfs goedkoper dan kamperen op een camping. Toch gaat er niets boven een vrije kampeerplek in de woestijn, als deze voldoet aan onze criteria: Langs een vlak wegdeel, want afremmende vrachtwagens die een heuvel afkomen maken een oorverdovend lawaai; voldoende ver van de weg, zodat een enkeling met slechte bedoelingen wordt onmoedigd, omdat hij een eindje moet lopen; tenminste 10 km van een plaats, omdat je anders wakker gehouden wordt door voordurend gekef van honden en de tent wordt gebruikt als pissoir. Verder zijn er nog wat randvoorwaarden als vlakke ondergrond, niet teveel stenen, wat boompjes en geen stekels. Vooral het laatste resulteerde al eens in twee lekke matjes en 8 gaatjes in drie lekke banden. Een van de mooiste plekjes lag aan de Bahia de Concepcion, waar we aan zee kampeerden, ´s middags een vette vis vingen met een rolletje draad met haak en deze lekker verorberden na hem gebakken te hebben boven een hout vuurtje. Van aggressieve honden hebben we nog niet zoveel last gehad en de enkeling die te dicht bij komt die gaat vol in de remmen zodra die onze dazzer hoort. Dit is een apparaatje die een hoogfrequente toon uitzendt. De mexicaanse hond is hier veel gevoeliger voor dan zijn portugese soortverwant.Het fietsen valt vooralsnog mee; we zijn inmiddels goed getraint. We moeten goed uitkienen waar inkopen te doen want op sommige trajecten kom je lange tijd geen winkel tegen. Water is soms een probleem, maar voor noodgevallen hebben we een purifier bij ons wat zelfs van het meest smerige water weer drinkwater weet te maken. Als we in La Paz aankomen worden we voor het eerst geveld door Montezuma´s revenge, de Baja variant van een iritante buikloop met hevige buikkrampen. Gelukkig kwam het niet eens heel slecht uit, omdat we toch willen overvaren zodat we enige dagen niet hoeven te fietsen. Inmiddels zijn we in Guadalajara waar we in de tropen zijn aangeland. Een enorm verschil tusen woestijn en tropen met ieder hun eigen charme. Hier is alles overgroeid met groen. We kijken er naar uit om verder te fietsen! Maar eerst Guadalajara wat een buitengewoon mooie stad is.